انحطاط سياسي

اسلام پس از دو سده نخستين خونبارش كه با جنگهاي ناتمام صحابه ؛ بني هاشم و بني اميه و سرانجام بني عباس و بني اميه سرانجام ارام گرفت. در پي اين ارامش و با گسترش قلمرو جغرافيايي و مواجه با مردمان متمدن تر ايران و روم و مصر نهضت ترجمه آثار علمي آغاز گرديد. يكي از موضوعات مورد ترجمه و اتفاقا مورد علاقه حكمرانان و نخبگان سياست بود. سياست نه به معناي علم حيله و بلكه به معناي پوليس يعني علم حكمراني. اسلام اگر داعيه تمدني هم نداشته باشد بايد براي اداره ممالك بزرگش به جز نظام سخت افزاري خليفه و ديوان دارانش داري نرم افزار سياسي نيز باشد. چنين نرم افزاري در يونان باستان با معناي كردن دو مفهوم ديگر داري سابقه بود. سياست بدون فلسفه و ازادي در يونان باستان معناي نداشت. اما در عالم اسلام نخبگان براي كنار هم گذاردن اين دو در كنار سياست راه اساني نداشتند. فارابي؛ ابن سينا؛ ابولعلي معري؛ قطب شيرازي ؛ خواجه نصير و....تا ملاهادي سبزواري تلاش كردند سياست يا همان روش اداره شهر براي حاكمان مدل سازي كنند. اين مدلسازي در طي 800 سال تلاش علمي شكست خورد و به انجامي نرسيد. مجادلات فلسفي؛ امام محمد غزالي؛ يورش مغولان و..اين تلاش ها را به شكلهاي مختلف ناكام كرد.

نتيجه اين ناكامي سبب شد كه جنبش سلفي گرايي از زمان سيد جمال الدين اسدابادي قوت گرفت و در جنبش هايي مانند بنيادگرايان انقلاب 57؛ جنبش هاي فلسطيني؛ اخوان المسلمين؛ القايده ؛ داعش و طالبان خود را نشان دهد.

توصيه مي شود كتاب انحطاط سياسي حواد طباطبايي خوانده شود