افكار معلق در هواي شهريور ماه

شك خوره ي جدانشدني اين روز هاي شهريوري من است. گاهي مثل انيشتين فكر مي كنم كه اگر براي يك پشه يك هفته مثل يك سال مي گذرد. يك سال براي فيل به اندازه سه ماه ما مي گذرد. چطور مي شود يك سال براي ما مثل يك روز بگذرد و يا يك ساعت مثل يك قرن بگذرد. اگر روزي كه مورچه ها و موريانه ها جسم و هيكل مارا بنكل بخورند و روح ما در يك سر سوزن فشرده شود ان وقت شايد هزاراساله شدن گذر هر يك ثانيه يا همان قيامتي كه در قرآن از آن مي شود معنا داشته باشد.