وقتي باران نيايد

وقتي باران نيايد يا بايد پشت سر شيخي دست به دعاي نزول رحمت دراز كني يا در قفاي قلندري بي باك بر ترك اسبي بنشيني و رسم عياري بنا كني و شمشير در هوا بچرخاني  و يا سر به قفاي تنهايي خود فروكني و هيچ نگويي آنچنان كه هزاران سال است چنين  مي كنيم.

هزاران سال است كه سياه بازان پنجاه سال؛ صد سال  و يا دويست سال چكه هايشان را بر تارك اين خاك فرو مي كنند و مردمان عصري را جان به لب تحويل دژخيمي ديگر مي دهند.

انگار در اين هزاران سال مردمان هم فرصت كمي داشته اند كه لختي از پستوي تنهايي خويش بيرون بيايند و كمي شادي؛ كمي اسودگي و كمي خشت روي هم گذاشتند.

نيشابور بناي خشتي بود كه تمدن ساساني به جاي گذاشته بود تا روزي روزگاري خيام و عطار از دلش بيرون بيايد و طرب و نغمه دل انگيزي از هنجره شان بيرون بيايد و رصد و زيج يابي در آسمان بي ستاره بيانجامد و  دري باشد در رزگار نازاي و خسيس هميشگي ما