انسان ناامیدی كه حتا نشانه های زمینی معنوی را نمی تواند باور كند چگونه می تواند بپذیرد كه نوشته های كتابهای دینی اسمانی هستند؟ مساله دوم این است كه نشانه ها از طرف كسی از آسمان آمده است كه باید انسان را پروش دهد. یعنی پروردگار او؟
این پروردگار اسمانی چه چیزی می تواند باشد. اگر دیدگاه هگل را بپذیریم كه یك روح جهانی تاثیر گذار ماورای همه ما وجود دارد ایا آیه یك سوره رعد را درست فهمیده ایم و پذیرفته ایم.
برچسب:
نویسنده: هستی شریفی