محمد برقعي

بي شك سال را با غم درگذشت 1 1 بايد پايان برد. روايت صحيح او از روزهاي انقلاب 57 در پاريس؛ توضيح دقيق و مو شكافانه او از سكولاريسم و ديگر نوشته ها و گفته هاي او با ان لهجه خش دار و دوست داشتني اش فراموش ناشدني است.

مهم ترين دقت و تمركز او در شناخت و حلاجي رفتار روحانيون و غير روحانيون در سالهاي ابتدايي انقلاب 57 براي من بسيار جالب بود. او با بررسي هاي خود نشان داد شخصيتهاي چند پهلويي مانند جلال الدين فارسي؛ چمران؛ شيباني؛ حسن حبيبي ؛ موسوي گرمارودي و.. كه هم در گروهايي غير روحاني مانند نهضت ازادي و جبهه ملي و.. عضور بودند و هم دلداده روحانيون بودند نقش بساير مهمي در كاهش راندمان گروههاي غير روحاني و حل شدن آنها در جريان روحانيت داشتند. اين شرح دقيق از شخصيتها؛ نگرش ها؛ وقايع و.. به خوبي انقلاب 57 را در زمانه بهبوهه اش آشكار مي كند.

از ياد نرود حرص و جوش و شيوايي گفتار ايشان در مصاحبه هاي شيرين و دلنشين ايشان در برنامه هاي سرزمين جاويد.

روحشان شاد. جاويد ايران زمين پاينده باد آزادي